Ontroerd, geraakt, tot tranen toe bewogen. Zo voel ik mij de laatste tijd vaak. Het gebeurt als ik zie hoe mensen voor elkaar zorgen, onbaatzuchtig. Ik zie het op mijn werk, hoe collega’s bewoners met warmte en zorg omgeven, hoe hierdoor een krachtige verbinding ontstaat. Ik voel het op straat, hoe vriendelijkheid van mensen héél aanstekelijk kan zijn. Ik ervaar het bij een verslag van een groepje vrienden, die een zondagnamiddag investeren om te koken voor mensen die anders geen eten hebben… Het zijn geen grootse dingen, maar kleine gebeurtenissen die me zo raken. Of ik de verharding en de verzuring dan niet zie of voel, waarover men het zo vaak heeft? Natuurlijk, die voel ik ook! Misschien net daarom dat het warme en het verbindende me zo ontroert! Het doet me denken aan wat Viktor Frankl, de grondlegger van de logotherapie, het ‘monantropisme’ noemde. Als overlever van 4 concentratiekampen was het héél invoelbaar geweest als hij zijn vertrouwen in de mensen en de mensheid had opgegeven. Hij ondervond aan den lijve wat haat en polarisatie teweegbrengen. En toch, desondanks, sprak en schreef hij na de holocaust met volle overtuiging over wat hij het ‘monantropisme’ noemt: het besef dat er maar één mensheid is en dat we allen met elkaar verbonden zijn, ondanks verschillen van politieke overtuigingen, opleiding, religie, cultuur, huidskleur…
We zijn verbonden met elkaar
niet alleen met Kerstmis
maar elke dag van het jaar…
Het is mijn wens dat voor héél veel mensen
deze overtuiging tastbaar en voelbaar mag zijn,
dat we raakbaar blijven…
Prachtige dagen gewenst om het oude af te ronden en het nieuwe aan te vangen.
Karen
Meer informatie over Viktor Frankl, zijn logotherapie en mijn logotherapeutische aanbod, kan je vinden op: www.nowel.be